24.3.12

Maar gelukkig is er Muziek



ik ben al dagen onderweg
en nog steeds niet thuis
ik dwaalde rond van herfst naar winters weer
wilde weer de warmte van een huis
en rechtte mijn schouders telkens als het me te zwaar viel
en ik viel achterover in het gras

nacht werd dag en dag werd nacht
dat vond ik echt zo goed bedacht
ik wachtte af, verwachtte dat
de van pijn van nergens thuis te zijn
een klein beetje werd verzacht
terwijl ik daar lag in het gras
alsof ik dacht dat dat genas als ik mijn zorgen hier vergat
een klein huisje in mijn hart vond
en er verder niet bij stilstond
dat ik er eigenlijk niet omheen kon
of kan

want ik viel achterover in het gras
en zag wat het belangrijkste was
mijn leven draait als dag en nacht
was dat niet wat zo prachtig
was

licht werd donker en weer licht
dat vond ik echt zo’n mooi gezicht
en keer op keer op keer weer hoopte ik
dat dat dan het gewicht een klein beetje kon verlichten
want ik wilde wat ik miste niet echt missen wat ik voelde niet echt voelen
maar ik wist dat ik me vergiste als ik dacht
dat ik daar liggend in het gras
ineens een beter leven had
en ik heb zo lang gedacht dat de dagen simpel waren
als ik steentjes raapte waar ik kon totdat het me te zwaar werd
dan leegde ik mijn zakken en vergat waar ik mee zat
dat was totdat ik me bedacht
dat als je al je tranen inslikt 
op een dag



- luisteren - 

Dat muziek een belangrijke rol heeft in mijn dagelijks leven dat behoeft vast geen toelichting. Niet enkel voor het gehoor, maar voor zo onnoemelijk veel meer. Zo zong Eefje de Visser mij met 'In het Gras' het afgelopen jaar meer inzicht toe dan me lief was en bracht mij waar ik nu Ben. Daar waar ik tijdelijk enkel naar ongecompliceerde, swingende deuntjes luister om wat feel-good af te dwingen. Zo staat vandaag deze op repeat.

Ik ben benieuwd: wat luister jij om jezelf op te beuren?

20.3.12

Leeft u nog?


Het was onvermijdelijk. Ik raakte de bodem van het glas dat ik al zo lang uit alle macht halfvol probeerde te houden. De Omstandigheden persten alle Lucht uit mijn longen. Ik kon hier niet veel meer dan mijn Mijmeringen en Zegeningen en mijn - godzijdank - onverwoestbare enthousiasme over mijn werk delen.

Bijkomstigheid van een Openbaar Online Leven is dat dat opvalt. Dat er iets is. Dat ligt dan zo op straat. Voorzichtig informeert er eerst eens iemand hoe het met de Zaak gaat (goed!) of ik nog steeds tevreden ben over mijn besluit (ja!), waar ik zoal mee bezig ben (leuke dingen!). En uiteindelijk komen de Zorgen. Per mail, per tweet, live, per post.

Gaat het wel?


Al twee weken geen Facebook meer en hier en daar nog een verdwaalde tweet of pin. Woensdag kon ik niet meer bedenken waar ik eigenlijk ook alweer van hou #Five. Zondag was ik hele dag naarstig op zoek naar Zegeningen, al was het er maar één... Het bleef overal stil. Inspiratie weg.
Mijn Online Leven was ineens een steen op mijn maag.

Nee, het gaat niet.
Maar je begrijpt vast dat ik daarover - omwille van mijn naasten en mijzelf - hier de verdere details niet kan delen.


Gister scheen de zon en verliep het werk voorspoedig. Dus vond ik tussen de middag de Tijd om me met een broodje in een warm en windstil hoekje van de tuin te installeren. De ongeopende post van de afgelopen dagen op schoot. Twee zachte, warme katten aan mijn voeten. De puinhoop in mijn hoofd.
Toen ik omhoog keek naar de knalblauwe lucht drong ineens
de grootste Zegen tot me door: Ik ben niet alleen! Het besef dat Het Online Leven me juist zoveel geeft.


Het opbeurende filmpje van haar, het allerschattigste vogeltje met dito kaartje van haar, de Uil die ik al zo lang zocht, zij die mij - ondanks hectiek in haar eigen leven - steeds met de nodige humor en daadkracht verder vooruit helpt en in korte tijd een dierbare vriendin werd, haar zo oprechte interesse, haar lieve, onverwachte briefjes en nog zoveel meer. Mijn digitale vrienden in mijn Online Leven. Ik ben ermee omringd en voel me ermee gezegend. Samen met mijn (ook heel zorgzame) vrienden en familie in het echte leven. 
Het geeft me Moed.


En Moed kan ik gebruiken. Neem dat van me aan.
Voor een nieuw Avontuur. Dat - of ik wil of niet - op het punt staat aan te vangen. Waar ik met knikkende knieën aan begin.


11.3.12

Blessings

Deze week werd ik Blij van alle nieuwe Papierschatten die vanuit allerlei hoeken van de wereld werden bezorgd. Ik koop alles online in en het is - net als voor mijn klanten, die het ook van digitaal beeld moeten hebben - vaak reuze Spannend hoe alles er dan in het Echt uitziet. Deze week enkel meevallers (en gelukkig is dat geen uitzondering)




Er kwamen mooie vellen (en kaarten) uit Denemarken. Het oranje is lekker knallend Fluor en de patronen zijn weer verrassend mooi. Het is pakpapier, maar het is heel stevig en daardoor uitermate geschikt voor allerlei andere leuke doeleinden. Ik maak er zelf graag enveloppen van met een mal en heb op Pinterest al veel meer leuke Doe-Het-Zelf-Projectes gezien.




Er kwam een hele grote doos uit Korea. Mijn twittervolgers hebben het hele avontuur kunnen volgen: het pakket reisde van Zuid-Korea naar Noorwegen (?) en weer terug en belandde bijna een half jaar na verzending tot mijn grote opluchting toch nog op de juiste bestemming. Mooie mobiles, pop-out kaarten en meer. De kleuren zijn zo mooi en je ziet dat het met veel liefde en aandacht ontworpen, gemaakt en verpakt is. Prachtig! 




Veel nieuwe Masking Tapes uit de voorjaarscollectie van Mt. Oogstrelend! Nieuwe patronen en Bekende patronen in nieuwe kleuren. Fanatieke Mt-fans vielen meteen aan toen ze net online stonden. Zo leuk, dat enthousiasme. Wat ik overigens volledig deel! Voor wie het nog niet zo snapt, wat dat nou is met die Magische Rolletjes: lees bij Marlous over Tape-Geluk en kijk op mijn Pinterest-pagina voor wat inspiratie.




En ik mocht twee sets Kaarten van Kim Welling toevoegen aan de collectie. Mooie illustraties, gewoon van Eigen Bodem. Mijn favorieten! 

Ohh, wat heb ik toch leuk werk! 
Ik Tel mijn Zegeningen.

Meer geluk zien? Kijk bij Anki voor alle andere Tellers. 


7.3.12

My Favorite Five #5

Soms zou je willen dat je Dingen overnieuw kunt doen. Om het beter te doen. Of anders.
Of er niet aan te beginnen.

Soms is het heerlijk mijmeren over alle Dingen die ooit Goed waren - in je herinnering waarschijnlijk steeds Beter. Als ik terug mocht in de Tijd, zou ik graag nog eens terug naar het moment


dat ik voor het eerst Iets won. 
Een Tekenwedstrijd ter ere van het nieuwe PTT-postkantoor met Spaarbank.
Ik was zes, tekende een Straat en won 25 gulden op een spaarbankboekje. 


dat ik met mijn zus logeerde bij haar Parijse Vriend. 
Zestien was ik. Toen ik 's ochtends op een matrasje op de houten vloer
van een klein Frans appartement in Bois-Colombes wakker werd
en mijn eerste soepkom au-lait met croissant kreeg
voelde ik me zo Groot.


dat ik op Pinkpop swingend vooraan stond bij Rage Against The Machine
en niet verpletterd werd door Stagedivers, Pogoërs & Crowdsurfers 
dankzij de boomlange (en brede) Willem naast mij.



dat ik als begeleider met een groep Jongeren 
een week ging Klimmen in de Spaanse Pyreneën. 
Ik klom hoger dan ik ooit had kunnen dromen en deed 
vol adrenaline de stoerste Dingen. 
(en ik zou mijn haar weer afscheren)



dat ik voor het eerst met de auto op Pad ging met mijn eerste Zoon. 
Ik voelde me zo anders. Zo verantwoordelijk.
Reed heel voorzichtig.
Hij sliep de hele reis, alsof hij niet anders gewend was. 


- Die Erinnerung ist das einzige Paradis, 
aus dem wir nicht vertrieben werden können -
Jean Paul